Quokka, een nieuwe verslaving is geboren

Voor zij bij wie het geleden is van in het derde leerjaar bij juffrouw Rita dat er nog iets noemenswaardig gebreid werd, hou u vast! Ik ga iets tonen wat mogelijkheden schept. Ik ben namelijk aan het breien geslagen en het laatste noemenswaardige breiwerk (nu ja, als je een scheve sjaal of pannenlap met gaten noemenswaardig kan noemen) dateerde echt van in het derde leerjaar bij de handwerkles van juffrouw Rita. Ik waagde me al wel terug aan haken en vorige winter breide ik ook een sjaal, maar om eerlijk te zijn werd 3/4de ongeveer overgenomen door la mamma die veel en veel sneller kan breien.
Maar dus dat breien. Ik las via Facebook de oproep van Marte van Compagnie M naar testers voor een breipatroon. Ik dacht meteen aan enkele mensen die geschikt zouden zijn voor dat project, maar blijkbaar waren zij te druk bezet in de periode dat er getest moest worden. Ikzelf – creatief mits handleiding – dacht eens zot te doen en mijzelf dan maar kandidaat te stellen als beginnend en trage brei-ster. (Marte stelde een vragenlijst op om het testpanel te selecteren, bij 1 van de vragen moest je aanduiden of je heel traag, dan wel traag, gemiddeld, snel of als een stoomtrein kon breien.) Ik verbloemde mijn breitempo tot traag (sorry voor dat kleine leugentje, Marte) en vulde de rest van de lijst zeer waarheidsgetrouw in. Ik had geen hoge verwachtingen van mijn kandidaatstelling. Groot was mijn verbazing en nog groter mijn euforie toen ik een mailtje kreeg om te melden dat ik in de eerste testgroep zat. WAUW! Mijn man heeft het ook geweten toen ik hem al gillend opbelde op zijn werk om hem dat nieuws te delen 😀 Enthousiast was ik dus écht wel en ook een beetje bang. Had ik mijn lat niet wat hoog gelegd? In de tijd van de goede voornemens, had ik me namelijk voorgenomen om wat meer “Lagom” te zijn/doen. Lagom betekent zoveel als “goed genoeg”. Mijn lat heeft namelijk nogal de neiging om altijd zo onnoemelijk hoog te gaan liggen, dat ik er faalangst van zou ontwikkelen. (Doorgaans leg ik die lat daar ook zelf, dus het is dan nog geheel mijn eigen schuld ook).

Ik was blij dat ik een trui mocht breien voor de jongste spruit, gezien mijn tempo. Een trui in een 110/116 vraagt nog wat meer breitijd dan eentje in een 86/92. Vol goede moed ging ik aan de slag met groen-gespikkelde wol die ik haalde bij Veritas.
Dat proeflapje zag er alvast niet slecht uit. Door de afmetingen van zoon en de steekverhouding van het proeflapje in te geven in het bijhorende excel-bestand kon ik aan de slag. Marte ontwikkelde namelijk een patroon op maat, mits het ingeven van wat parameters, krijg je een patroon op maat in je mailbox.

Het achterpand ging vlot, bij het voorpand (meer bepaald het zakdeel), begreep ik even niet hoe de achterkant van de zak aan de voorste flap moest gebreid worden. Het voordeel aan zo een test is dat je een groepje vormt met meer en minder ervaren brei-sters, dus ik kon snel weer verder.

Ondertussen is de handleiding ook aangepast voor dummies als mij, dus moet het iedereen lukken om het losse deel achter de voorste flap te bevestigen. Zo dus:

Voor de eerste trui geef ik toe dat ik ook nog wat telefoontjes naar het thuisfront nodig had, soms om 22u ’s avonds. Sorry mama 😉
Maar wat was ik blij (lees: trots) toen dit exemplaar klaar was! Ik vond de trui alleen wat bruut door de groene dikke wol, en haalde bij Bellien de mosterd om dit te breken door erop te borduren. Borduren is helemaal hip tegenwoordig, dus waagde ik me er ook even aan. Niet volgens de regels van de kunst, maar volgens de regels van Lagom!

Ik was dan wel blij, Marte was nog niet tevreden. De halsboord was te breed en algemeen viel de trui in dit relatief kleine maatje te ruim.
Er kwamen wat patroon aanpassingen en ik besloot voor zus dan toch ook maar ééntje te breien. Ik was op heerlijk zachte roze wol gestoten bij zeeman en wou nu ook proberen om de zak en de boorden in een andere kleur te breien, zodat de zak beter tot zijn recht zou komen en zo geschiede.

Jaja, u ziet dat goed. Dat waren dus al 2 truien op 2 weken tijd. Deze trui past als een bus, is heerlijk zacht en de zak is een echte voltreffer want: “Mama, mama, mama! Mijn handen kunnen aan elkaar”

Maar weer ging Marte op de rem staan. Als je een ontwerp in je hoofd hebt, snap ik dat je niet met minder dan perfectie tevreden bent, dus er kwam nog een patroonaanpassing en ik deed zot. Ik gaf me weer op en kijk eens hier!

Weer zocht en vond ik wol bij Veritas, namelijk apolou medium petrol en oker. Ik ging aan de slag met een smallere breinaald, zodat de trui zeker en vast minder bruut zou vallen dan de eerste versie. Ik wou ook werken met 2 kleuren omdat ik dat bij de trui van zus zo geslaagd vond. En -al zeg ik het zelf- deze trui is zó mooi geworden. Ik wisselde -al zeg ik het weer zelf- als een pro tussen petrol en oker (dankzij een tip van Marte)en dat is toch echt een match made in heaven.

De trui werd “geblockt” op een afgedankt yogamatje en daarna in elkaar gezet met een onzichtbare maassteek.

Bij dat mazen deed ik nog iets mis, waardoor ik op het einde 4 steken teveel had aan de halsboord. Op de volgende foto’s zie je dat de boord nog ruim is. Ondertussen heb ik dit opgelost, maar deze foto’s dateren nog van voor de halsboordaanpassing.

En dan is het nu aan jullie! Het patroon is beschikbaar bij Compagnie M, breien voor onder de kerstboom? Als ik het kan, dan jullie zeker en vast ook! En nu heb ik dus een probleem, naast mijn stoffenverslaving, heb ik nu ook eenzelfde soort verslaving ontwikkeld voor wol…*help*!

8Comments
  1. Barbara

    Zo herkenbaar…. Mijn meisjes zijn wild van doorlopende zakken. Ze vinden het een grote fout van Marte dat die zak op de Louisa jas niet doorloopt 🙂
    De Quokka’s op IG deden het bij mij dus ook kriebelen. op 1 november een boek uit de bib gehaad en drie dagen later aan een eerste project (sjaal begonnen). Ondertussen liggen hier vier onderdelen van een Quokka klaar…. Ik hoop wel nog steeds dat een kaboutertje die stiekem in elkaar komt steken ’s nachts.
    Die geborduurde letters zijn echt heel mooi….

    1. Liesbeth

      Ja, zo’n kaboutertje zou echt leuk zijn! Dat mazen is echt het minst leuke werkje van allemaal vind ik. Succes ermee! Als je die kabouter zou tegenkomen, geef een gilletje, misschien kunnen we er dan een deel-kabouter van maken 🙂

  2. SewBel

    Waw, zo’n toffe blogpost! Helemaal van de eerste tot de laatste letter geschreven, en mijn mond viel steeds meer open… 😉 Zeer herkenbaar, maar toch een dikke pluim hoor, voor jou 3 Quokka sweaters op een korte tijd!! Ik ben al zo’n maand bezig aan eentje in maat 128 weliswaar, maar gaat supertraag… (elke avond een stukje). Van de Zeeman heb ik de lichtblauwe wol liggen. Jouw laatste trui met wol in blauw en geel vind ik de mooiste!

    1. SewBel

      Oeps, ik bedoelde gelezen natuurlijk he! (ipv geschreven)

    2. Liesbeth

      Ik ben benieuwd naar jouw exemplaar! Ik berekende deze week even hoeveel bollen wol ik voor mijzelf zou nodig hebben en herinner me er nu aan dat ik mijn verlanglijstje voor Kerst eens zal aanvullen 😀

  3. delphine

    Wauw zoveel truien al en stuk voor stuk pareltjes. Ik breide net een test quokka voor mijn man maar eentje op een maand is daarvan al genoeg werk 😉

  4. Marte

    Oh wat een mooie blogpost. Nu voel ik me zo stom. Verkeerd beslist om je niet meer in de toer op te nemen. Ik was wat te bang voor negatieve reactie op de eerste versie dir door mij te wijd uitviel. Kieke dat ik ben! Hopelijk wil je nog eens mee testen want die eerste test was toch wel eentje om te herinneren. Wat een vibe!!!

    1. Liesbeth

      Ik test met plezier verder 🙂 Bedankt voor je lieve reactie.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Prev Post

Nova

Next Post

Outfit voor Saint Patrick's day, of toch niet