In memoriam, kraanvogels

In het voorjaar van 2017 liep ik de Stoffenkamer binnen, ik gok dat dat ergens begin mei moet geweest zijn en ik stootte daar op deze kraanvogelstof van Cosmo textiles, in marineblauw en in mosterdgeel. Kraanvogels worden in Aziatische landen beschouwd als geluksbrengers en staan symbool voor een lang leven en vrede. De kraanvogel was ook een belangrijke geluksbrenger voor Saartje. Die stof moest dus met mij mee naar huis, zoveel was zeker, als eerbetoon aan haar. Van de blauwe kocht ik maar liefst 5 meter -ik zie het vaak allemaal erg groots 😉 – Ik wou namelijk voor het hele gezin aan de slag kunnen met die stof. Voor mijzelf dacht ik aan de June dress van La Maison Victor, voor man en zoon zou het een Theo moeten worden van zonen09 en ik wist dat het voor de dochter een kleedje zou moeten worden. Bij aankoop was het patroon voor dat kleedje nog niet ingevuld in mijn hoofd, maar ik wist ook wel dat de dochter een nogal duidelijke (understatement!!!) stoffensmaak heeft, dus dat het zéér onwaarschijnlijk was dat ze ooit een marineblauw kleedje zou dragen. Blauw is immers voor jongens, dat weet toch iedereen (of zo zit het althans in haar hoofd), dus kocht ik ook 1 meter van de mosterdgele stof.

Als het op naaien aankomt, blijkt dat de kleerkast van manlief het minste (ik geef toe: geen enkel) kledingsstuk van mijn hand bevat. Daar moest zo rond vaderdag verandering in komen. Ik maakte voor hem een Theo zonder kraag uit de blauwe kraanvogelstof, met een lichtblauw paspel-accentje aan het borstzakje en aan de rugpas.
Vaderdag vierden we aan de Côte d’ Azur, daar was dat hemd veel te warm natuurlijk, maar het past!

Voor mijzelf maakte ik een foutieve maatinschatting, waardoor bleek dat ik de June dress nooit dicht geritst zou krijgen, tenzij ik een crashdieet zou gaan volgen, dus die bleef liggen, samen met de geknipte Theo in maat 92.

Op 23 juli kwam echter het nieuws dat Saartje haar plaats tussen de wolken was gaan opzoeken, mijn uitstelgedrag werd bestraft. Op 1 week tijd “moest” ik een hemdje in elkaar steken, een kleedje zien om te vormen tot een passend kledingstuk voor mezelf en nog een kleedje zien te maken voor dochterlief.

Die Theo voor de zoon zat uiteindelijk snel in elkaar.
Ook hier maakte ik geen klassiek hemd met kraag. Een hemd met enkel een staander vind ik persoonlijk mooier.

Ik werkte met dezelfde contrasterende fel blauwe stof als in de papa-versie voor de belegdelen en ook voor de kindermaat lette ik op mooie afwerking met onder andere paspel in het borstzakje en tussen beide rugdelen.

Een vader-zoon copy-paste hier. Ik kan blijkbaar moeilijk ontkennen dat vader sterke genen doorgaf.

Na een paar verzuchtingen maakt ik een soort van plooirok van de June dress die onderaan m’n kast lag. Deze werkte ik af met een tailleband en strik. Om geen lengte te verliezen, werkte ik met een rolzoom.

Als bij toeval las ik bij Smospotten en Snoesjes dat de Lucy jurk van Oekeboeleke beschikbaar was in de iets grotere maten die dochterlief nodig had. Een week eerder maakte ik reeds een Lucy voor haar in een stofje dat ze ooit zelf koos in een stoffenwinkel: roos, glitter en eenhoorns, écht niet mijn ding, maar zo hard het hare. Het patroontje had ik dus al geknipt in de juiste maat, dus copy-paste in die mooie mosterdgele kraanvogeltjes en TADAAA. Om mijn knoopsgatenstress te beperken, maakte ik enkel knoopsgaten in het bovenstuk, het rokdeel rimpelde ik volledig.

En zo waren we allemaal net op tijd gekleed voor de herdenking van Saartje met een ongedwongen picknick in haar spreekwoordelijke achtertuin, zoals ze het zelf had gewenst.

2Comments
  1. Ilse Verhoeven (Kreanimo)

    Prachtig stofje!

    Prachtige manier om haar te herdenken zoals zij het wilde!

  2. Katrien

    Waw, knap werk! Zo lief en attent dat je met de kraanvogels werkte!!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Prev Post

Draadjes?

Next Post

De nieuwe stoffenkamer