Een gat in mijn hand en wat daarop volgt.

Bij de aankondiging die ik maakte over mijn blog, maakte ik het grapje dat ik misschien een stoffenrekening had moeten openen. Vrije bijdrage voor wie een bezoekje brengt, net zoals bij babybezoek met een (herbruikbare) luierrekening.
Sinds de start van mijn blog heb ik toch al een belangrijk nadeel van bloggen ontdekt. Het gat in mijn hand is terug! Pakweg een half jaar geleden had ik het weten te dichten. Geen idee hoe ik dat toen deed, waarschijnlijk gewoon op karakter. Zo gaat dat meestal bij mij. Ik beslis van vandaag op morgen dat ik geen suiker meer ga eten en dan gebeurt dat. Ik beslis dat ik mijn stoffenkast eerst moet legen voor er terug nieuwe pareltjes bij mogen en dat gebeurt. Ik kijk niet meer naar webshops die prachtige stofjes aanbieden en ik weersta de drang om even binnen te springen bij mijn favoriete winkels tussen twee tolkopdrachten.
Mijn mama vertelde over de opening/verhuis van Pindanutjes. Ik besloot om haar te vergezellen tijdens het openingsweekend (want alleen is maar alleen, toch?) en toen was het hek van de dam, zat de kat bij de melk en werd stof aan de spreekwoordelijke man gebracht die in deze een vrouw was.
De Fabrik (de nieuwe naam van Pindanutjes) zegt van zichzelf nog altijd “nuts” te zijn van stof, misschien nog wat “nutser” aangezien ze nu ook naast kinderstoffen, dames- en herenstoffen, fournituren, patronen en magazines en toebehoren voor de cameo (en eventueel op termijn ook voor de brother scan en cut) verdelen,  en dat heb ik dus geweten hè.
Ik dacht aan de herfst/wintercollectie voor de kindjes die nog niet compleet was, ik zag basics en ik zag korting (heb ik al gezegd dat ik makkelijk beïnvloedbaar ben :p?).

Ik sloeg mijn slag en bewaar nu mijn portemonnee achter slot en grendel! Mezelf ga ik daar ook even bewaren, samen met mijn naaimachine, want al dat werk om mijn stoffenkast te legen ten spijt, puilt die nu weer behoorlijk uit.

Ik beschreef eerder al mijn liefde voor Billie, de allrounder van zonen 09.
Geen twee Billies moeten dezelfde zijn. Lange of korte mouwen, enveloppehals, raglan of gewone hals, een vals knopenpad, een zakje een klepje, een gratis te downloaden polo-hack, afwerking met of zonder boordstof. Van al die combinaties kan het al eens gaan duizelen in je hoofd. *ik denk spontaan aan combinatieleer uit statistiek – hoeveel verschillende Billies in één en dezelfde maat kan je maken*
Aangezien ik recentelijk last had van het Gat-in-mijn-hand-syndroom en er gewoon veel te veel stoffenwinkels zijn op de markt die dat gat-in-mijn-hand in de hand werken, had ik gelukkig ook stof genoeg om  heel wat Billies te maken.
Voor deze lading koos ik voor stoffen in hetzelfde kleurenpalet, dat maakt het combineren ’s morgens vroeg -zoon vindt namelijk tegenwoordig om 5.30 dat het tijd is om op te staan- net iets makkelijker.
Ik had in De fabrik mijn oog laten vallen op een wel héél mooie tricot van Froy en Dind, de “velo”. Die vormde ik om tot een héél mooie Billie met vals knopenpad. Ik doorstikte het knopenpad en aangezien ik boordstof had in exact dezelfde kleur als de handvaten en de zadeltjes van de velo’tjes, koos ik voor afwerking met boordstof aan hals en heup.

De hexagoontjes waren een couponnetje die ik bij hetzelfde bezoek aan De Fabrik op de kop tikte. Broer kreeg die dus in dit appelblauwzeegroen, voor zus nam ik het (ook in coupon) in roze mee. Voor broer maakte ik een simpele Billie met raglan-mouwen. De halsboord werkte ik af in dezelfde stof, mouwen en onderkant werden gewoon omgezoomd.

Een ander stofje dat ik niet kon laten liggen, was het volgende, meer groen dan blauw met zwarte bomen. Dit toverde ik in geen tijd om in een gewone Billie zonder meer met boordstof. Er was nog genoeg rest over om nog een T-shirt te maken. Aangezien ik de neiging heb om ook al mijn stofrestjes te bewaren voor projecten in de toekomst (die dan vaker niet dan wel komen), besloot ik om het meteen te verwerken samen met een effen tricot tot -jawel- nog een Billie. Ik was van plan om nog een zwart zakje op het voorpand te stikken, maar ik naaide sneller dan ik dacht. Dat zakje is er dus niet van gekomen, misschien kan ik er nog een nep-zakje op flocken.

Als jullie tips hebben om al die restjes van pakweg 50 bij 30 cm te verwerken… delen staat vrij!

Een Billie die afgelopen zomer al gemaakt werd en ik toch ook nu nog met jullie wil delen is de Polo-hack Billie. Die maakt een T-shirt weer net iets minder een gewone T-shirt en meer draagbaar voor verschillende gelegenheden vind ik. Al had ik wel moeite met het doorstikken van al die lagen boordstof van de polosluiting, maar oefening baart vast en zeker kunst. Zo zullen er zeker ook nog volgen. Waarschijnlijk niet meer in 92, maar die Billie loopt gewoon door tot 176! Nog vele kansen om mijn polo-sluiting-naai-techniek te optimaliseren.

Nu nog eens allemaal op een rij, geen Billies zijn hetzelfde, toch? Ik heb niet gelogen.

Oh en … toen ik naar de lokale stoffenwinkel ging om enkel roze Güttermann te kopen om een projectje voor zus af te werken, gebeurde dit:

Blijven gaan/naaien dus, volle kracht vooruit!

2Comments
  1. Ilse Verhoeven (Kreanimo)

    Je kiest wel hele mooie stofjes uit!

    🙂

    1. Liesbeth

      Bedankt, dat verzacht de “pijn” van de bekentenis over het gat in mijn hand. 😉

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Prev Post

Preparing for sweater-weather

Next Post

Lora meets Atelier Brunette